562 – Vatopedi 1997

A Greek Minister visiting Vatopediou in 1997:
Vatopediou_bezoek_minister
A procession around the katholikon – 1997 (photo: wv)

Vatopediou_1997
Excitement inside the Katholikon – 1997 (photo:wv)

Vatopediou_binnenplaats
The courtyard of Vatopediou – 1997 (photo wv)

16/9, Wim

This entry was posted in 02 Vatopedi. Bookmark the permalink.

7 Responses to 562 – Vatopedi 1997

  1. Rolf Bos says:

    Dag, mooie site over het geliefde athos, waarop jullie het nodige van mij hebben geplaatst, foto’s, teksten, etc. uit bladen, kranten en boeken. ik kwam zelfs foto’s van mij uit arts en auto tegen…
    sinds 79 kom ik op de berg.
    geeft niet, dat plaatsen, zo gaat dat op internet…
    ik heb nog veel meer, zoals dit verhaal uit de Volkskrant uit 1997, hierbij. groet
    rolf bos

    de Volkskrant van 21-06-1997, Pagina 33, TRAJECT, reisverhaal

    ROLF BOS

    Een theocratisch paradijs

    GOD WOONT om de hoek, maar hier zwaait de zoon van Dracula de
    scepter. Hij is een kleine, tandeloze mopperpot, die in dit klooster door de
    monniken is aangesteld om de pelgrims te ontvangen. Dracula junior heeft
    zojuist een tiental van hen voorzien van Turkse koffie en water, en nu schuif
    ik ook nog aan. De voettocht naar boven was zwaar, de zon brandde genadeloos,
    een glas koel water is dan welkom.
    De morsige lekenbroeder schudt het hoofd. Straks willen we allemaal nog
    meeëten ook. Hij wrijft bozig met een doekje over de tafel. Een oudere
    monnik stommelt de kloosterkeuken in, looft de Heer uitbundig, groet mij
    vervolgens en vraagt of ik wat wil eten. Hij schuift alvast een bos
    lente-uitjes in mijn richting en komt even later aanzetten met een karaf rode
    wijn.
    ‘Drink’
    De zoon van Dracula zucht.
    De naam van dit klooster, een van de twintig op het Griekse
    monniken-schiereiland Athos, is toepasselijk: Zografou, van de schilder. Er
    hangt een veegje wolk in de verder vlekkeloze hemel, aan de overkant van het
    dal staat een vervallen kapel naast een rijtje cipressen, zwaluwen schieten
    opgewonden heen en weer, zangvogels kwinkeleren.
    Vanochtend ben ik beneden aangekomen, aan de voet van de berg, na een
    boottocht vanaf de ‘gewone’ wereld. Ik werd afgezet op een stenen steiger,
    nabij een oude gevechtstoren, en was, met de rugzak op de rug, naar boven
    gelopen naar dit klooster, dat oogt als een middeleeuwse vesting. Het is half
    in verval, met nog een tiental monniken als inwoner, plus sloof Dracula jr.
    Athos, Aghion Oros, de Heilige Berg – het is de oostelijke speen van de uier
    die Chalkidiki heet, honderdvijftig kilometer zuidoostelijk van de Griekse
    stad Thessaloniki. Vijftig kilometer lang, op sommige plaatsen tien kilometer
    breed, met een ruige en weelderige natuur, waar twintig kloosters en een
    aantal nederzettingen (skiten) huisvesting bieden aan vijftienhonderd
    monniken.
    Een duizendjarig theocratisch rijk, dat nog steeds de Juliaanse tijdrekening
    voert. Mannelijke, niet-orthodoxe stervelingen krijgen moeilijk toegang,
    vrouwen zijn van oudsher helemaal niet welkom. Want het was de Maagd zelf, de
    Moeder Gods, die hier ooit verzeild raakte, die dit paradijselijke plekje
    voorbestemde tot haar tuin: ‘Laat deze plaats uw erfenis en tuin zijn, een
    paradijs en een veilige haven voor diegenen die gered willen worden.’
    Al in de Byzantijnse tijd – we gaan nu terug naar een tijd die voor de meeste
    West-Europeanen volledig vervlogen is, naar een tijd van ikonoklasme,
    vergeten keizers als Constantijn IX Monomachos en Nicephoras Phocas –
    vestigden zich op deze streep land kluizenaars in holen en grotten.
    Decennia voerden zij strijd tegen niet zelden als aantrekkelijke vrouwen
    verklede demonen en duivels, balancerend boven peilloze afgronden, onderwijl
    biddend: ‘Here Jezus Christus, Zoon van God, ontferm U over mij.’ Een gebed –
    hier nog steeds h̩t gebed Рdat soms tienduizend maal per dag werd en
    wordt uitgesproken.
    Kluizenaars zijn er nog steeds, al zijn ze moeilijk te vinden aan de
    zuidkust, waar hun schamele optrekjes slechts met ladders te bereiken zijn.
    In de loop van de negende en tiende eeuw werden er ook kloosters gebouwd –
    honderdtachtig zouden er ooit gestaan hebben, een twintigtal bleef over.
    Niet alleen Griekse gelovige mannen trekken zich terug rond hun Heilige Berg,
    ook Russen, Roemenen, Bulgaren en Serven vonden én vinden er hun eigen
    woongemeenschappen. In de jaren zeventig, toen ik voor het eerst over de oude
    pelgrimspaden sjouwde, waren die Oost-Europeanen de mannen met de
    interessantste verhalen. Indertijd afgesneden van hun eigen communistisch
    geworden geboortegrond, vormden zij een uitstervend ras, afkomstig uit een
    vermorzeld tijdperk.
    Je had er, in het uiterste zuiden, Nifon, die als tsaristische generaal na
    1917 nog jarenlang tegen de ‘Roden’ gevochten had, en die zich op latere
    leeftijd als kluizenaar had teruggetrokken op Athos.
    In de nederzetting Profiti Illiou, waar ooit driehonderd Russen woonden,
    stapte ik in 1979 een ontvangstkamer binnen waar een hele tsarenfamilie –
    Nicolaas II, Aleksandra, Aleksej, de knappe dochters – afgestoft aan de muren
    hing.
    Monnik Yanni had me indertijd verteld, terwijl hij pre-revolutionaire thee
    schonk (‘Ik heb nog een groot blik staan’) en brood met jam smeerde, dat wij
    ‘in het Westen nooit iets van het tsaristische Rusland hadden begrepen, en
    dat de tsaren verlichte vorsten waren geweest’.
    Hij had de immense kerk getoond, die in 1913 gereed was gekomen en waarvan de
    driehonderd monniken nauwelijks gebruik hadden gemaakt. De gouden ikonostase:
    gebouwd in Odessa met geld van Nicolaas II. De hoge koepel: ooit stonden er
    veertig monniken te zingen. Het ‘gezang daalde als zoetgevooisde regen’ naar
    beneden.
    Maar in 1914 klonken er schoten in Sarajewo, de monniken trokken en masse
    naar hun vaderland om te strijden voor vadertje tsaar, en nagenoeg niemand
    keerde weerom. Het verval maakte treurig.
    En nu? Het pad tussen de ogenschijnlijk verlaten nederzetting Bogoriditsa,
    waar twintig jaar geleden nog een Bulgaarse grijsaard de hele middag allerlei
    zelfgebrouwen drankjes had uitgeschonken, en Profiti Illiou doet het ergste
    vrezen. Hier heeft al lang niemand meer gelopen. Het struikgewas rukt op, de
    takken krassen op armen en benen.
    Maar ziet, als de groene tunnel plaats maakt voor het licht van de hemel, is
    daar Profitou Illiou: de protserige kerk, de vele bijgebouwen eromheen, alles
    in een nieuw geverfde jas. Zou met het verdwijnen van het communisme het
    kloosterleven hier een nieuw elan hebben gekregen?
    ‘De Russen zijn weg’, zegt Filémon, een jonge Griekse monnik, even
    later op de binnenplaats. ‘Yanni is dood, de anderen zijn weggejaagd door de
    politie. Ze erkenden de patriarch van Moskou niet. Ze mochten niet blijven.’
    Politik, roept Filémon, en hij beent weg om een dienblad te halen met
    likeur, water en Turks fruit.
    Filémon is hier met Pinksteren 1992 komen wonen, toen de boel
    leegstond, samen met nog negen andere Griekse monniken. Er is ook nog een
    elfde monnik, maar die weet nog niet zeker of hij wel monnik wil blijven, hij
    heeft one foot in, one foot out. ‘Hij twijfelt nog.’
    Filémon is door het klooster Xenofontos naar hier gestuurd om de boel
    te bestieren. ‘Het is een zwaar leven, zwaarder dan in een gewoon klooster.
    We restaureren, werken hard. We komen niet toe aan waarvoor we hier eigenlijk
    zijn, bidden. Dat doen we dus maar ‘s nachts.’
    De wereld, zegt hij, komt steeds meer naar Athos toe. Er zijn problemen met
    gestresste pelgrims die ‘s nachts op poorten staan te bonzen, er is overlast
    door drugs, en dan is er nog die terreinauto die de monniken uit Papendrecht
    lieten komen en die het nu laat afweten.
    In de jaren zeventig kon gevreesd worden dat Maria’s tuin het derde
    millennium niet zou halen, maar tien jaar later was in sommige kloosters
    sprake van een orthodoxe renaissance. Jonge Grieken vonden weer de weg naar
    het kloosterleven. Fanatieke jongemannen, die strikter in de leer bleken dan
    de oude grijsaards, die soms, haaks op het vrouwenverbod, het awaton dat zich
    ook over het huisdierenrijk uitstrekt, een kip of twee hielden.
    De nieuwe generatie nam echter andere wereldse zaken mee: de kloosters gingen
    de groene wouden exploiteren, hout werd gekapt (volgens kwade tongen wordt
    het verwerkt tot toiletpapier), zandwegen werden aangelegd om de bosarbeiders
    naar boven, en de stammetjes naar beneden te vervoeren.
    Het oude pelgrimspaden-netwerk verdwijnt nu jammerlijk snel; de stoffige
    zandwegen maken het wandelen op en rond het schiereiland een stuk minder
    aantrekkelijk. Er verschenen terreinauto’s op Athos, met een eigen kenteken,
    met een tweekoppige Byzantijnse adelaar erop.
    Het verval is ook een halt toegeroepen. De Europese Gemeenschap wilde tien
    jaar geleden al geld geven om de prachtige, maar deerlijk vervallen kloosters
    te restaureren. Indertijd wilden de monniken het geld niet aannemen. Het kwam
    immers van landen die katholiek en protestant waren – het schisma van 1054
    vond hier als het ware gisteren plaats.
    Hier wordt de paus, zo vertelde een oude monnik ooit, gezien als ‘een
    duivelse man, die zich door een vrouw heeft laten scheren’. Dus wilden de
    monniken halverwege de jaren tachtig absoluut geen geld aannemen van ‘deze
    volkeren die zich vervreemd hebben van het christendom’.
    Nieuwe tijden: anno 1997 zijn of worden de meeste kloosters wél met
    Europees geld, dat indirect via Athene Athos bereikt, gerestaureerd.
    Ik wil vanavond voor zonsondergang het Pantokrator-klooster nog zien te
    halen, en loop het grote Vatopediou-klooster even binnen voor een koud glas
    water.
    Jean-Baptiste was zijn naam in Frankrijk, hier kreeg hij van zijn abt de naam
    Ireneus (vrede). Hij is archondaris, de monnik die zich om het welzijn van de
    pelgrims bekommert, en hij serveert zwart brood, halva, feta-kaas, olijven en
    rozenwater – Turkse koffie die hier natuurlijk Grieks wordt genoemd, en een
    vingerhoedje likeur toe.
    Het leven in de tuin van God is een spirituele ervaring, die niet
    geëvenaard kan worden met een verblijf in de gewone wereld, zegt
    Ireneus, terwijl hij appeltjes voor onderweg meegeeft.
    Nog meer nieuwe tijden: in de kloosterkeuken staat een telefoontoestel met
    het nummer 13, plus een magnetron. Beneden, aan zee, staat een helikopter die
    hoog kerkelijk bezoek bracht.
    Voor het klooster wijst een andere jonge monnik even later het pad aan naar
    het Pantokrator: tweemaal links, en dan rechtdoor, het is drie uur gaans, als
    God meewerkt natuurlijk.
    0 E VOLGENDE dag. Na een nacht in het Pantokrator, waar ik net voor
    zonsondergang binnen kwam, en waar het vuur in de keuken gedoofd bleek, loop
    ik langs de rotsachtige kust in de richting van het uiterste zuiden van
    Athos. Via de kloosters Stavronikita en Iwiron, imposante kastelen in een
    ruig achterland.
    Bij de haven van Filoteou is een vissende monnik met zijn bootje in
    moeilijkheden geraakt. De stevige branding dreigt hem op de rotsen te werpen,
    met zijn roeispanen kan hij weinig uitrichten. De sterke stroming duwt hem
    steeds verder. Hij maakt wanhopige armbewegingen. Met een lijn probeer ik hem
    aan de rustige kant van de baai te krijgen. Na vele pogingen lukt het, maar
    de boot laat zich moeilijk binnentrekken, de branding is te sterk. De monnik
    bloedt uit handen en voorhoofd. Hij komt meermalen bijna onder de houten
    boot, wanneer hij het vaartuig op het droge wil duwen. Met touwen leggen we
    het scheepje zo goed en kwaad als het gaat vast.
    Het oude pelgrimspad, dat hier in de jaren zeventig nog over oude stenen
    Byzantijnse bruggetjes slingerde, is helemaal verkankerd. Er loopt nu een
    zandweg langs de kust, naar het grootste en oudste klooster (963) van Athos,
    het Lavra. Halverwege, bij Morfonou, waar ooit, vóór het
    schisma, een Italiaans klooster stond, stroomt een beek in de zee. Maria’s
    tuin oogt hier weer als het paradijs.
    Maar ook een paradijs biedt niet alle geneugten. In de jaren zeventig werd
    mijn toenmalige metgezel hier onzedelijk betast door een oude geilaard in
    monnikshabijt. Hij werd zwaar op de mond gekust, onder de uitroep: Good neh!
    Ach, waar zoveel mannen bijeen leven, komt homoseksualiteit natuurlijk voor.
    De straffen zijn overigens niet gering – eeuwige verbanning uit de Tuin.
    De meeste monniken zijn braaf celibatair, maar het gebeurt; voor Griekse
    homo’s was het zelfs een tijd in om een vriendje op de monnikenberg te
    hebben. Zelf werd ik ooit, in het grote Russische klooster Panteleimonos aan
    de westkust van Athos, in de donkere kloosterkerk verrast door een actie van
    een jonge blozende monnik uit Riga. Zijn hand greep naar een kruis,
    míjn kruis wel te verstaan.
    Maar zingen konden ze wel, die Russen.

    DE ROEMEENSE nederzetting Prodromou, in het uiterste zuiden van Athos, en
    alleen bereikbaar na een trektocht van een dag via het Lavra, was in de jaren
    tachtig nog een halve ruïne, maar ziet er nu weer fraai uit. Alleen abt
    Petronius oogt wat vermoeider dan de vorige keer. Hij noodt me meteen in de
    eetzaal. Eerst wordt staand gebeden door de aanwezige monniken. Een laatkomer
    snelt binnen, hij draagt gympen onder zijn zwarte engelenhabijt.
    Het late zonlicht strijkt naar binnen over dit Rembrandteske tafereel. Een
    monnik leest voor uit de bijbel, de anderen eten: brood, olijven, water.
    Gisteren was een zondag, dus vandaag doen we het rustig aan, vertelt de
    archondaris later.
    Zwijgend wordt het eten naar binnen gewerkt. Een maaltijd is op Athos geen
    sociale gebeurtenis, snel eten is het credo. Na het belletje van de abt volgt
    meteen het dankgebed. Soms klinkt de bel na enkele minuten. Vanavond is
    Petronius coulant en krijgen we een kwartier.
    Elke generatie monniken heeft haar eigen toekomstvisioenen. Monnik Joachim
    vreesde in 1980 nog dat de communisten naar Athos zouden komen, om de kerken
    leeg te roven en de monniken te vermoorden. Athos zou onder water komen te
    staan.
    De oude John in het Dionisiou-klooster (hij had in een vorig leven een Grieks
    restaurant in Chicago) begroette mij in 1979 met een welgemeend howdy, om
    vervolgens te verhalen van de katholieken, communisten en joden die de
    orthodoxie bijna zouden vernietigen. Engelen zouden afdalen om de weinige
    christenen op aarde de communie toe te dienen.
    En dan had je kluizenaar Stefan, die in zijn tot woning omgebouwde grot aan
    de zuidkust – alleen via laddertjes te bereiken – vertelde dat Alexander de
    Grote in 1988 ‘als christen’ zou opstaan. Terwijl de ‘duivels communistische’
    Chinezen en Russen elkaar in datzelfde jaar zouden afmaken, zou de vorst de
    Turken uit Constantinopel verdrijven. Er zou dan weer een orthodoxe
    kerkdienst in de Aghia Sophia worden gehouden.
    Spijtig, maar 1988 ging voorbij zonder Alexander.
    Ik klim de volgende ochtend vanuit een regenachtig Podromou via een
    slingerend pad eerst naar het zuidwesten, en vandaar naar de marmeren top van
    de 2033 hoge Athosberg – een stevige tocht van meerdere uren sjouwen, over
    losse steentjes in steeds ijlere lucht.
    De coryfee ligt in de nevel, het is koud, het uitzicht blijft beperkt tot
    enkele honderden meters – jammer, want op heldere dagen kun je die andere
    Godenberg, de Olympus, vanhier zien liggen.
    Op de top staat een kleine kapel, gewijd aan Maria. Ik waan me alleen, maar
    de deur van de kapel zwaait open. Een jongeman in trainingspak schiet naar
    buiten. Hij oogt onderkoeld, de wangen roze van de kou, in de ogen een vurige
    blik.
    Yannis is hier al drie dagen, met alleen water en een dun dekentje. Het zijn
    moeilijke tijden beneden, hij komt hier om antwoorden te krijgen, ‘de hemel
    is dichtbij, mijn engel is hier ook’.
    Hij is 28 jaar, komt van het eiland Euboea, ten noorden van Athene, bidt
    voortdurend, krast met een pen in een schrift. Een stapel religieuze boeken
    moet hem helpen bij zijn zoektocht.
    Het einde is nabij, maar het begin ook, weet Yannis. Hij laat me zijn schrift
    zien. De antichrist komt er aan, in het jaar 2000 is het zover. Het is
    allemaal beschreven in de Apocalyps, de Openbaringen van Johannes, zegt
    Yannis, en hij wijst op zijn stapel boeken.
    Yannis praat en praat. Ik bied hem een rolletje Griekse biscuitjes aan. Hij
    schuift ze, zonder te kauwen, naar binnen, hij is uitgehongerd. Dan valt zijn
    oog op de streepjescode op de verpakking.
    ‘Het teken van de antichrist’
    ???
    ‘Je komt uit Nederland, toch? Dat is vlakbij Brussel, daar staat de computer
    van de antichrist, wist je dat?’
    In die computer, roept Yannis, zijn alle gegevens van de Europeanen – dus ook
    van de Grieken – verzameld. Binnenkort krijgt iedereen een identiteitskaart,
    met een streepjescode. ‘Daarin staat het teken van de antichrist. Als je goed
    kijkt, kun je het cijfer 666, het teken van het Beest, erin herkennen.’
    De volgende stap, aldus Yannis, zal zijn dat we die gevreesde streepjescode
    op ons voorhoofd krijgen, plus een microchip in de huid van onze hand. Dan
    heeft de antichrist gewonnen. ‘Diegenen die zich hiertegen verzetten, krijgen
    het moeilijk, maar zullen op 13 juni 2003 Jezus Christus kunnen begroeten.’
    13 juni 2003?
    ’13 juni 2003, onthoud die datum’, zegt hij.
    Yanni eet nog een koekje en ik daal af.
    Twee dagen later, weer in het noorden van het schiereiland. Drie kilometer
    voorbij het sfeervol vervallen Athos-hoofdstadje Karyes, waar de Griekse
    gouverneur zetelt en waar de kloosters hun eigen regering en parlement
    hebben. Het doel van vandaag, het Servisch-Kroatische klooster Chilandariou,
    wordt niet bereikt. Het pad is zo overwoekerd dat er vanaf deze kant geen
    doorkomen aan is.
    Ik sla af, loop naar beneden, richting het armste Athos-klooster
    Konstamonitou, niet toevallig een van de strengste in de leer – hier mogen
    niet-orthodoxen niet tegelijkertijd met de monniken eten, en is een bezoek
    aan de kerkdienst uit den boze.
    Ook hier is het pad halverwege verdwenen; er voor in de plaats kwam een
    stoffige zandweg, die voor de wandelaar oneconomisch door de bergen slingert.
    Links en rechts zijn hele bossen weggekapt. Achter een middeleeuws aandoend
    werkkamp waar zwartgeblakerde arbeiders hout tot houtskool verbranden, ligt
    het roodbedakte klooster in het groen.
    Net voordat de poort dichtgaat, val ik binnen, bestoft en bezweet. Voor de
    monniken is het bijna bedtijd, ze hebben al gegeten, maar twee oude baasjes
    brengen me onmiddellijk naar de trapeza, de eetzaal. Aan tafel: rijstepap,
    water, andijviesalade, abrikozen.
    De archondaris schenkt even later nog een koffie en een glaasje ouzo: de
    philoxenia. De gastvrijheid der vaderen, is ook in dit klooster ontroerend.
    Vader Ireneus was 25 jaar orthodox-priester in Essex, Engeland, en spreekt
    onberispelijk Engels. Hij is nu 72 jaar, en kwam hier om te sterven, vertelt
    hij de volgende ochtend op de zonovergoten binnenplaats, waar jonge katjes
    met elkaar ravotten.
    We hebben net ons ontbijt binnen: een heerlijk bereide vis, brood, sla,
    water, olijven, overgoten met veel wijn. ‘Schenk uit’, had een monnik met
    kakelende lach geroepen. Het was nog voor achten in de morgen, maar de
    monniken hadden al een liturgie van vier uur achter de rug. Een ‘normale’
    dienst: er zijn ook nog vijftig nachten per jaar waarin de dienst acht uur
    duurt.
    Ireneus zegt: ‘Het is mooi hier, maar ik kan niet wachten om dood te gaan.’
    Hij wil graag zijn heavenly father ontmoeten, vandaar. Want zegt hij, en hij
    verontschuldigt zich: ‘Ik geloof firmly in Hem’.
    De dagelijkse boot tussen de kloosters en nederzettingen aan de westkust van
    Athos en Dafni, het haventje van hoofdstad Karyes, zit vol monniken. Twee
    ouderen zijn in slaap gesukkeld onder een reddingsboei. Twee anderen – vele
    jaren jonger – zijn in een geanimeerd gesprek gewikkeld aan de reling. Het
    lange haar keurig in een paardenstaart, de een een Pierre Cardin-, de ander
    een Le Club-zonnebril op de neus. Denk het zwarte habijt weg, plaats ze in
    snelle jeans en ze vallen niet op in de discotheken van Athene of Mykonos.
    We varen onder het majestueus gelegen Simonos Petras-klooster, dat hoog in de
    bergen ligt. Een werelds zeiljacht schuift voorbij, met, verdorie, aan boord
    een vrouw in bikini. Het vaartuig is ruim binnen de wettelijke vijfhonderd
    meter van de Heilige Berg; de vrouw richt een verrekijker op het klooster.
    Le Club en Pierre Cardin kijken even op, werpen een terloopse blik op de
    zeilboot en de schaars geklede vrouw, wenden de hoofden weer af en praten
    verder. Ook de andere monniken verblikken of verblozen niet, nergens worden
    kruisen geslagen. Sterker nog, ik ben de enige die verstoord heeft opgekeken
    – wat een tiental dagen Athos al niet met je vermag te doen.
    De twee oudjes onder de reddingsboei zijn niet eens wakker geweest.

  2. Wim says:

    Rolf, bedankt voor je reactie en je prachtige reisverslag uit 1997. Alhoewel ik m’n hele leven al de Volkskrant lees, had ik dit artikel over Athos toch gemist. Erg leuk om te lezen is dat jij toen al Filemon hebt ontmoet (zie ook mijn ervaring uit 2007, nr 553).
    gr Wim Voogd

  3. Vasilis says:

    Rolf, het artikel stond sinds dit weekend zelfs al op de long list (328), maar het was niet digitaal beschikbaar.

  4. sotos kadis says:

    XERETE NA YSTE KALA KAI NAPROSEFXESTE KAI GIA MAS O PANTOKRATOR MAZI SA KAI I PANAGIA

  5. hv says:

    Who can translate the reaction of Sotos Kadis?

  6. Vasilis says:

    The text is a little confusing, but it may say (I try): know that you are well and pray also for us the Pantokrator and the Panagia (be) with you

  7. hv says:

    Thanks, Vasilis

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s